Awak nak tau? Since the last message yang awak hantar malam tu sampai dan sekarang saya masih tunggu awak. Banyak sangat persoalan yang tak terjawab.
Walaupun dah banyak kali sangat ingatkan diri sendiri yang awak memang tak akan kembali pun. Tapi hati saya ni masih tak cukup kuat untuk lepaskan awak pergi. Saya takut, kalau saya terima orang lain awak kembali. Stupid. Saya tau. Tunggu awak adalah perkara paling bodoh yang saya pernah buat.
Saya mengharapkan explaination dari awak. Apa yang jadi? Saya buat salah ke? Walaupun saya tau jawapan kenapa awak pergi tu. Tapi sepanjang masa ni saya hidup dalam denial. Saya tau awak tak pernah suka saya. Tapi dalam hati masih lagi nak berharap masih lagi rasa yang awak ada "sedikit" rasa sayang untuk saya. Dan menggunakan rasa yang "sedikit" tu saya berharap awak akan kembali.
Sepanjang kita berkawan, saya instinct saya mengatakan awak ada perasaan dekat jura. Tapi bila awak bagi sedikit harapan, saya lupa. Saya rasa sayalah yang awak nak. Kata sayang, janji masa depan buatkan saya butakan rasa tu. Perasaan yang tau sebenarnya hati awak untuk siapa.
Sampai masa awak confess yang awak suka jura tu. Saya cakap pada diri sendiri, apa yang saya sangka tu betul je. TAPI, saya masih tak boleh lupakan awak. Walaupun saya selalu ingatkan diri saya, jangan mengharap apa-apa tapi saya tak mampu tipu diri sendiri. SAYA SUKA AWAK!SUNGGUH!. malam awak mengaku awak suka jura tu saya nangis. Sakit sangat rasa tu. Dan bila saya jumpa jura lepas tu, tengok dia cuba kawal perasaan dan balik tu air mata sekali lagi gugur. Kalau nak compare saya dengan dia memang saya tak layak untuk awak. Mungkin takdir saya untuk suka awak tanpa balasan.
Tapi lepas malam awak buat confession tu, awak layan saya macam biasa. Macam awak tak pernah cakap awak suka kan jura. Saya confius dan sekali lagi saya mengharap yang confession awak buat tu hanya nak uji saya. Bodohkan saya? Sudah terang lagi bersuluh. Walaupun tau perasaan awak, saya tetap sayang awak.
Dan sampai sekarang rasa tu masih tertinggal.